เพื่อนสั่งปลาที่ยังไม่ตายในร้านอาหาร แล้วเรากินด้วย บาปหรือไม่

โยม : ขอโอกาสถามเรื่องปลาที่อยู่ในตู้ที่เป็นร้านอาหารครับ ถ้าไปร้านแล้วเราไม่ได้เป็นคนสั่ง คือไปเป็นกลุ่มไปด้วยกันแล้วมีเพื่อนสั่ง แล้วการที่เราทานด้วยกับไม่ทาน บาปหรือกรรมจะต่างกันไหมครั

พระอาจารย์ : อยู่ที่เจตนาว่าเราอยากจะรับประทานมันหรือเปล่า ถ้าอยากรับประทานแล้วเราใช่เล่ห์เพอุบายให้เพื่อนสั่งแทน อย่างนี้ก็ยังบาปอยู่ แต่ถ้าเราไปเพราะจำยอม เพราะว่าอยู่ในสังคมแล้วถูกฉุดลากพาไป แล้วไปถึงเราก็ไม่ไปสั่ง ใครจะสั่งใครจะกินอะไรก็ปล่อยเขาสั่งของเขาไป พอมาที่โต๊ะแล้วเราก็กินได้เพราะมันตายแล้ว

โยม : อีกนัยหนึ่ง บางครั้งไปร้านแล้วเราสั่ง จะพยายามบอกเขาว่าขอตัวที่ตายแล้ว

พระอาจารย์ : ก็ถามเขาก่อนว่ามีของตายแล้วไหม

โยม : แต่ไม่แน่ใจว่าเขาเอาตายมาแล้วจริงๆ หรือว่าไปทำให้ตายเอง

พระอาจารย์ : ก็อันนั้นเป็นเรื่องของเขาแล้ว ไม่ใช่เรื่องของเราแล้ว เราสั่งเขาแล้วว่าเราต้องการของที่ตายแล้ว เขาอาจจะทำตายตอนที่เราสั่ง มันก็เรื่องของเขา เพราะเราไม่ได้เป็นผู้ฆ่า ไม่ได้เป็นผู้สั่ง แต่สมมุติว่าเราขายข้าวมันไก่ แล้วเราไปที่ตลาดสั่งเขาล่วงหน้าอย่างนี้เราบาปว่าพรุ่งนี้เอาไก่สามตัวนะ แต่ถ้าเราไปที่ตลาดแล้วถามว่าวันนี้มีไก่ไหม ถ้าเขามีเชือดขายอยู่ เราก็ซื้อมา อย่างนี้ก็ไม่บาป

โยม : คือถ้ารู้ว่าเขาต้องไปฆ่ามาเพิ่ม แต่ถ้าสมมุติเที่ยงจะไปทานข้าว แล้ว ๑๑ โมง โทรไปบอกว่าจะเอาปลาทอด แต่เป็นร้านอาหารทั่วไป

พระอาจารย์ : ก็ถ้าเรารู้ว่าเป็นร้านอาหารที่ปลาที่เขาซื้อมามันตายแล้ว ไม่ได้อยู่ในตู้ อยู่ในตู้เย็นแล้วแช่เย็นแล้ว ถ้าเป็นของตายแล้ว คือถ้าเราไม่รู้ซะอย่าง แล้วเราไม่มีเจตนาที่อยากจะกินของเป็นๆ โดยที่ให้เขาฆ่าเพื่อเรานี้มันไม่บาป

โยม : งั้นหลักก็คืออยู่ที่ใจเราว่ามันเป็นอกุศลหรือเปล่า

พระอาจารย์ : ก็ใจเรามีเจตนาอยากจะให้เขาตายหรือเปล่า

ธรรมะบนเขา วันที่ ๔ มกราคม ๒๕๕๘

“ทางเลือก”

พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต