ใจไม่จดจ่อกับคำภาวนา

ถาม : การภาวนาพุทโธ กระผมพลั้งเผลอไม่ได้จดจ่อกับคำภาวนาเนื่องจากมีความคิดมาก กระทบบ่อยครั้งจะแก้ไขอย่างไรดี

พระอาจารย์ : ต้องไปอยู่ที่น่ากลัวแล้วมันจะอยู่กับพุทโธตลอดเวลา ถ้าอยู่ที่ปลอดภัยแล้วมันจะขี้เกียจพุทโธ มันไม่มีอะไรที่จะต้องหาที่พึ่ง แต่เวลาไปอยู่ที่น่ากลัวเช่นเวลาเครื่องบินจะตกนี้สวดมนต์กัน ไม่คิดถึงเรื่องนั้นเรื่องนี้เลย จะพุทโธกันอย่างเดียว ดังนั้นต้องไปหาที่น่ากลัวอยู่ อยู่ที่ที่มันท้าทายต่อความเป็นความตาย พระธุดงค์ที่ท่านไปอยู่ตามป่าตามเขาตามป่าช้านี้ก็เพื่อที่จะหาเหตุการณ์ ที่มาบังคับให้เราต้องหาที่พึ่งทางใจกัน พอไปอยู่ที่น่ากลัวแล้วมันจะมานั่งเรื่อยเปื่อยคิดเรื่อยเปื่อยคิดไม่ออกแล้ว มันมีแต่จะกลัวหรือถ้ากลัวมากๆ มันก็จะเป็นบ้าเอา ถ้าไม่หยุดความกลัวนั้น มันก็ต้องใช้สวดมนต์ ท่องพุทโธไป

อย่างในพระสูตรท่านก็แสดงไว้ว่าถ้าไปอยู่ที่น่ากลัวท่านก็ให้เจริญบทพระพุทธคุณ ท่องอิติปิโสไป หรือพุทโธๆไป ถ้าท่องแล้วยังไม่หายก็ให้ท่องบทธรรมคุณต่อ สวากขาโต ถ้ายังไม่หายก็ให้นึกถึงบทสังฆคุณ สุปฏิปันโน สวดไป สวดกลับไปกลับมา หรือพุทโธ ธัมโม สังโฆไป พอจิตสงบแล้วความกลัวก็จะหายไป สิ่งที่เป็นภัยไม่ใช่สิ่งข้างนอกที่เราคิด สิ่งที่อยู่ข้างนอกเขาไม่เป็นพิษเป็นภัยกับเรา สิ่งที่เป็นพิษเป็นภัยกับใจของเราก็คือความกลัว ที่เกิดจากอุปาทานความยึดมั่นถือมั่นบอกตนเองว่าผีมาแล้ว สิ่งที่เป็นอันตรายจะมาทำลายเราแล้ว ความจริงข้างนอกไม่มีอะไร ลมพัดใบไม้หน่อยก็คิดว่าผีมาแล้ว หนูวิ่งบนเพดานก็คิดว่าผีมาแล้ว เวลาอยู่คนเดียวนี้ความกลัวมันเกิด ไม่เชื่อลองอยู่ตรงนี้ก็ได้ เย็นๆ อยู่คนเดียว ตอนนี้ไม่น่ากลัว ตอนเย็นๆค่ำๆ ลองมานั่งอยู่คนเดียวดู เดี๋ยวผีมันมาหาเราแล้ว ตอนนี้ผีมันไม่กล้ามาหาเรา เพราะพวกเราเยอะกว่าไง.

ธรรมะบนเขา วันที่ ๑ ธันวาคม ๒๕๕๖

“รักษาโรคใจ”

พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต