กล้าประจานตัวเราเอง

พระพุทธเจ้าทรงสอนให้เราหัดพูด ให้มีความกล้าหาญที่จะประจานตัวเราเอง ไม่ต้องอับอายขายหน้า เช่นบอกเขาไปเลยว่าผมเป็นคนขี้เกียจ ผมเป็นคนเห็นแก่ตัว ผมรู้ว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่ ดีผมก็จะพยายามปรับปรุง แก้ไขตัวผมเอง ขอให้ท่านทั้งหลายได้มีความกรุณาเมตตาสงสารให้อภัยผม และช่วยเตือนสติผมอยู่เรื่อยๆ เวลาที่ผมทำอะไรที่ไม่ดีไม่ชอบ ขอให้ได้กรุณาเตือนผมด้วยเพราะผมถือว่า การชี้ความผิดเป็นเหมือนกับการชี้ขุมทรัพย์

เพราะว่าโดยธรรมชาติเราจะไม่เห็นความผิดของตัวเรา เราจะเข้าข้างตัวเราเองเสมอ ไม่ว่าเราจะทำอะไร จะผิดขนาดไหน เราก็มักจะคิดว่าไม่ผิด หรือผิดเพียงเล็กๆน้อยๆเท่านั้นเองไม่เป็นไร ถ้าเรามีความคิดอย่างนี้อยู่ เราก็จะไม่สามารถพัฒนาตัวเราเองได้ แก้ไขตัวเราเองได้ เราต้องกล้าเผชิญกับความไม่ดีของตัวเรา อย่าไปอายเรื่องเหล่านี้มันไม่ได้เป็นสิ่งที่น่าอับอายอะไรเพราะพวกเราทุกคนยังเป็นปุถุชน ยังมีกิเลสอยู่

ดังที่มีสุภาษิตที่พูดไว้ว่า “สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง” แล้วปุถุชนอย่างเราอย่างท่าน จะไม่ผิดพลาดไปเลยหรือ ดังนั้นเราอย่าไปอับอายขายหน้าเวลาทำอะไรผิดหรือเวลามีคนเขาชี้ความผิดของเรา ต้องยกมือไหว้ขอบอกขอบใจเขาที่เขาช่วยชี้ขุมทรัพย์ให้กับเรา เพราะเมื่อเรารู้ว่าเราทำอะไรไม่ดีเราจะได้แก้ไข ไม่ทำต่อไป แล้วต่อไปเราก็จะทำแต่สิ่งที่ดี พอเราทำแต่สิ่งที่ดีแล้ว ถึงแม้จะมีคนชมหรือไม่ชม ให้รางวัลหรือไม่ให้รางวัล ยกย่องสรรเสริญหรือไม่ เราจะไม่รู้สึกอะไรเพราะความดีนั้นมีผลอยู่ในตัวของมันแล้ว มันมีรางวัลอยู่ในตัวของมันแล้วคือมันทำให้เรามีความสุขใจ มีความภูมิใจ มีความอิ่มเอิบใจ.

ธรรมะในศาลา วันที่ ๗ ตุลาคม ๒๕๕๐

“คิดดี พูดดี ทำดี”

พระอาจารย์สุชาติ อภิชาโต